Bahçeden Ötede

Üniversiteyi Boğaziçi Üniversitesi’nde Endüstri Mühendisliği bölümünde okudum. O zamanki adıyla üniversite giriş sınavı ÖSS’de oldukça iyi bir derece yapmış, hemen hemen tüm üniversitelerin tüm bölümlerine girebilecek bir puan almıştım. Gerçekten ne istiyordum? Açıkçası bilmiyordum. Liseyi İstanbul Atatürk Fen Lisesi’nde okuduğuma göre, sayısal bölümlerden mühendislik veya tıp seçebilirdim.   Her ne kadar ailem istese de tıp okumamı, o seçeneği baştan elemiştim. Hastaneler, insanlar ve onların bitmek bilmez hastalıklarıyla uğraşmak, sakinlik ve huzuru daha çok seven ruhuma uygun bir meslek değildi. Evet, belki iyi para kazanıyor olabilirlerdi ama parayı da çok fazla düşünmüyordum. Nasıl olsa bir şekilde geçinilir, para da kazanılır, ama sevemeyeceğin bir mesleği de sırf ailen istedi diye, insanlar saygı duyar diye (bu da genelde çok umurumda olmadı hayatta) ya da iyi para kazanılır diye yapmak akıl karı değildi. Geriye mühendislikler kalmıştı. Bunların içinde de bana aşırı tekn...

2010 yılının Ağustos’unun başında nerede askerliğimi yapacağım belli olmuştu: İlk 3 ayı Isparta Eğirdir Dağ Komando Okulu’nda olmak üzere uzun dönem 12 ay asteğmen komando. Kısa dönem tercih etmeme ve komando olmak isteyip istemediğimi sormalarına ve benim hayır dememe rağmen, çok isabetli ve çok yerinde bir atamayla (!) komando asteğmen seçilmiştim. Sonuçlara bilgisayardan bakarken babamın ağladığını hatırlıyorum. Bendeyse herhangi bir duygusal reaksiyon yoktu. Başıma ne geleceğine dair bir fikrim de yoktu. 2 gün sonra babam ve amcamla otobüse atlayıp Eğirdir’e doğru yola koyulduk. Aşırı sıcak bir yaz gününde Eğirdir’de kışlanın kapısının önünde vedalaştıktan sonra, hayatım yeni bir yöne doğru girmişti bile. Ertesi gün sabahın erken saatinde kendimi, üzerime bol gelen uzun kollu ve keçe gibi sert asker kıyafeti, ayaklarımı patlatırcasına sıkan botlar ve yüzlerce yaşıtımla içtima alanı dedikleri alanda bulmuştum. O gün sabahtan akşama kadar o alanda çömel kalk çömel kalk çömel k...

Askerliğin bitmesine yaklaşık yirmi gün kala oda arkadaşım Maraş’ta öğretmenlik yapan Mustafa; bir akşam, “bak yeni kadrolar açılmış, senin KPSS puanın da iyiydi bir bak istersen” demişti. Bense o sıralar iş konusunu pek de düşünmüyor, askerlik sonrası uzun uzun tatil yaptıktan sonra özel sektörde bir iş ararım diye iş aramakla çok da uğraşmıyordum. Tek istediğim bir an önce askerliğin bitmesiydi. Sonra zaten her türlü mutlu olurum herhalde diye düşünüyordum. Mustafa’ya önce çok ilgilenmediğimi söyledim. Her akşam memurlar.net sitesini takip eden tam memur karakterli bir arkadaştı. Çok ısrar etti, en kötü kazanır gitmezsin dedi, hatta tercihini ben yapayım deyince iyi hadi birlikte bakalım dedim. KPSS puanım yaklaşık 91 puandı. Öğretmenler için seneler boyunca çalışarak zar zor yapılacak bir puan olduğu için askerde söyleyince unutmamıştı arkadaşlarım. İstanbul’da endüstri mühendisliği kadrosunda nereler var diye araştırırken İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin 4 tane, İETT’nin 7 ta...

Biraz daha geri dönelim. İETT’deki ikinci senemde ilginç bir gelişme oldu. Müdür bir gün odasına çağırmış, bana Şili’ye gidip gidemeyeceğimi sormuştu. Şile olarak anladım önce, dedim giderim de ters bir yerde biraz demiştim. Evet uçak yolcuğu baya uzun sürüyor deyince jeton düştü. İETT’nin üye olduğu uluslararası gruplardan birinin Santiago’da (Şili’nin başkenti olduğunu ondan sonra öğrendim) üç günlük eğitim programı vardı. İngilizcem ilk defa işte işe yaramıştı. Kurumda İngilizce bilen (gerçekten bilen) pek kimse olmadığından, beni düşünmüşler. Tamam dedim, ama şaşkındım. Daha önce hiç yurtdışına çıkmamıştım. Herkesin yurtdışına gidişi hayal olarak gördüğü üniversite yıllarında, yurtdışına gitmeyi aman dünyanın her yeri aynıdır diyerek çok da umursamamıştım üniversitedeyken. Benim için dünya kitaplardı. Kütüphaneydi. İçinde kendimi bir ömür kaybedebilirdim. Üniversite yıllarında tabi..Sonunda daha sonra da lazım olur düşüncesiyle 10 yıllık bir pasaport çıkarttım, uçak biletimi gi...

2013 yılının Kasım ayının ilk günlerinde bir sonraki dönemde Hollanda’nın Gröningen şehrinde bir dönem yüksek lisansa devam etme planları yaparken, bir akşam telefonum çaldı. Arayan bizim müdürdü. 2011’de birlikte başlamıştık, 6 ay önce bize müdür olmuştu. Sevdiğim bir arkadaştı. Hayırlı olsun dedi önce. Dedim hayırdır, yerime geçmişsin dedi sakin ve mizahi bir sesle. Yok artık dedim, baya şaşırdım. Çünkü hiç aklımdan geçmiyordu kurumda müdür olmak, istediğim bir şey de değildi. Gereksiz sorumluluk. Benim kafamdaki dünya bana yeterdi. Ama hayır da demedim. Zaten soran da yoktu. Kamuda çalışmak böyledir, bir bakmışsın bir göreve gelmişsin, bir bakmışsın başka bir göreve, sonra alınırsın, sonra başka bir göreve verilirsin, sana pek de sormazlar. Hollanda planlarını iptal ettim. Müdürlüğe böylece başladım. Yeni bir daire başkanı gelmişti. Başkanlıktaki diğer müdürler de büyük oranda değişmişti.   Şanslı sayılırdım, çünkü daha önce çalıştığım birimde müdür olmuştum. Arkadaşları tan...